خطر جدی و مهم است. خطر تقلب در انتخابات را عرض می­کنم. همان که این روزها با عنوان "سلامت انتخابات" مورد تاکید هر آن کسانی است که راهی به اجرا و نظارت در این انتخابات ندارند. برای اولین بار ناظر و مجری از یک طیف هستند، آن هم طیفی که اهرم­های پیدا و پنهان زیادی برای رقم زدن نتیجه­ی هر انتخاباتی به سود خود دارند، حتا اگر راهی به اجرا و نظارت بر انتخابات نداشته باشند. حال که اجرا و نظارت هم با ایشان است که دیگر هیچ.

این­ها که عرض کردم را داشته باشید تا یکی دو نکته­ی خاص انتخابات 24 آذر را هم اضافه کنم. انتخابات شوراها خردشده­ترین انتخابات کشور است به این معنا که تعداد حوزه­های انتخابی بسیار بیش­تر می­شود.از این جهت تنها نتایج آرا در کلان­شهرها و به خصوص تهران است که واجد معناهای سیاسی است. به همین دلیل هم همه­ی احزاب، گروه­ها و همین­طور باندهای شب انتخاباتی تمام توش و توان­اشان را صرف این شهرها می­کنند. حال در نظر بگیرید که فقط با چند ده هزار رای (با توجه به تجربه­ی دو دوره انتخابات پیشین شوراها) بتوان نتیجه­ی انتخاباتی را در تهران با تمام تبعات سیاسی­اش به نفع یک جریان رقم زد. در چنین وضعیتی برای اقتدارگرایانی که بدون مانعی در حال ترک­تازی هستند آیا سخت است که مثلن 200 هزار نفر از نیروهای اشان را از خارج از تهران و شهرهای دیگر و پادگان­ها به تهران برای ماموریتی چند دقیقه­ای اعزام کنند و صندوق­ها را پر از اصول­گرایی کنند؟ شاید بگویید اعزام این تعداد آدم خیلی زود به چشم می­آید و به عنوان مثال تردد و ترافیک در مبادی ورودی شهر آن­ها را لو می­دهد. در این حالت هم می­توانند نیروهایشان را مثلن از چهارشنبه 22 آذر به مرور عازم تهران کنند طوری که آب از آب تکان نخورد. حالا ما ده­ها ناظر هم که پای هر صندوق داشته باشیم باز هم کاری نمی­توانیم انجام دهیم، ضمن این­که به لحاظ قانونی هم منعی مشهود وجود ندارد.در این گیر و دار این که بسیاری از وظایف انتخاباتی فرمانداری ها هم به نهادهایی مثل بسیج واگذار شده بماند برای تحلیلی دیگر.

این­ها را نگفتم که دل­سردی ایجاد کنم بلکه خواستم اولن در روزهای باقی­مانده به انتخابات توجه­ها را هرچه بیش­تر به سمت این خطرات و ضرورت تاکید بیش­تر به سلامت انتخابات جلب کنم و از سوی دیگر دوستان و اصلاح­طلبان را به تحرک بیش­تر در روزهای منتهی به 24 آذر دعوت کنم تا این­گونه تحرکات محتمل اقتدارگرایان هم به بار ننشیند.

از سوی دیگر هم جا دارد تا بزرگان اصلاحات با توجه به اتفاقات عجیب و غریب انتخابات ریاست جمهوری نهم به صورت کاملن جدی در رایزنی­ها و نیز موضع­گیری­های علنی­اشان هشدار دهند که اگر مختصر فضای باقی­مانده برای کار سیاسی بسته شود، هم آن­ها دیگر به بازی­های جریان حاکم برای نمایش انتخابات تن نخواهند داد و هم خود به انتخاب راه­های دیگری برای شیرفهم کردن فایده­ی دموکراسی برای همه­ی اجزای کشور از جمله خود اقتدارگرایان، اقدام خواهند کرد.