همه می­گویند رفتار جمعی و ازجمله انتخاباتی جامعه­ی ما پیش­بینی­پذیر نیست. من اما معتقدم نخ تسبیحی از بین همه­ی دانه­های انتخاباتی مردم از دوم خرداد 76 تاکنون می­گذرد که اگر من اصلا­ح­طلب و رقبای محافظه­کار و دوستان تحریمی نخواهیم هر رفتاری را نشانه­ی رویکرد مردم به خودمان تفسیر کنیم، می­توانیم آن را بشناسیم. داعیه­ی شناخت دقیق از جامعه را ندارم اما معلوم است مردم شاکی­اند و میل به تغییر دارند. به طور دقیق هم نمی­دانند چه می­خواهند، مولفه­های سرمایه­ی اجتماعی هم به شدت افول کرده، عرصه­ی سیاسی هم در کشور ما آن­قدر ژلاتینی و در عین حال غیر شفاف است که شناخت معادلات آن برای مردم عادی که وقت و حوصله­ی پی­گیری تحولات دایم آن را ندارند، مقدور نیست. لذا جایی با رای لیستی، جایی با رای تلفیقی، جایی با رای ندادن، جایی با رای به آدم­های ناشناخته­یی که شعارهای متفاوت دارند و خلاصه با هر روشی سعی دارند تا تغییری مطابق میل خود رقم بزنند. اما مشکل این است که این "میل" به طور دقیق نه برای کلان جامعه و نه برای فعالان سیاسی اجتماعی ما شناخته­شده نیست. اما به هرحال هر شعار متفاوتی به خودی خود از قابلیت رای­آوری بالایی برخوردار است مگر با شعارها و چهره­های متفاوت و متعددی روبرو باشیم که این تعدد و تکثر مردم را گیج کند و نقطه­ی تاثیر را از روی یک شعار یا چهره­ی متفاوت بردارد و بین بقیه سرشکن کند که در نهایت مانند انتخابات دور دوم شوراها می­تواند مانعی برای انتخاب مردم شود.

در چنین وضعیتی در مورد اصلاح­طلبان به نظرم باید پیش از هر اقدام دیگری دو کار صورت بگیرد. اولن همان­طور که پیش­تر هم گفتم بپذیریم که بی­مایه فطیر است. ما هرچه تلاش کنیم تا این میل به تغییر را نماینده­گی کنیم اما نتوانیم این پیام را به جامعه برسانیم، توفیق قابل ملاحظه و پایداری نخواهیم داشت. این کار هم رسانه­یی حداقل در سطح یکی دو شبکه­ی تلویزیونی گسترده و دیگر انواع رسانه­ها و نیز منابع مالی و انسانی کافی برای سامان و سازمان بخشیدن به هواداران و خدمات­رسانی حداقل فکری و حتا معیشتی و امنیتی به آن­ها می­طلبد و دوم این که بالاخره به یک صورت­بندی جامع و معقول از جامعه و کیفیت مطالبات آن دست یابیم، اگرچه این مطالبات برای خود مردم چندان تعریف شده نباشد.

این که می­گویم رسیدن به صورت­بندی دقیق از جامعه ضروری است به این جهت است که به تجربه دریافتیم عنوان کلی مفاهیمی مثل طبقه­ی متوسط جدید و طبقه­ی محروم و مرفه، پاسخ­گوی نیاز ما برای شناخت جامعه­ی متکثر و پیچیده­تر از این ­حرف­های ما نیست. البته سطح دانش من پایین­تر از آن است که خودم صورت­بندی دیگری برای عرضه داشته باشم اما به نظر می­رسد که تجربه­ی چند سال کار سیاسی و اجتماعی­ام در این سطح باشد که بفهمم این دست تقسیم­بندی­ها دیگر پاسخ­گوی ما برای تحلیل از شرایط جامعه نیست و باید دوباره بررسی کنیم که در جامعه چه لایه­هایی داریم و ما چه تعداد از آن­ها را "می­خواهیم" و "می­توانیم" که نماینده­گی کنیم.

خسته­ام و مانده­ام با یک دنیا حرف. دو تا مطلب درباره­ی ماجراهای پس از اتفاقات پلی­تکنیک نوشتم که حال تایپ­اش نبود. یکی در مورد موضع­گیری دکتر میردامادی که موقع اظهار نظر وی حضور داشتم و تقریبن در جریان چرایی و چگونه­گی آن هستم و دومی در مورد مطلب تند جواد که منتظر بودم با خودش حرف بزنم بعد رو وبلاگ بگذارم. اما برخی واکنش­ها به مطلب او مرا واداشت تا کمی بیش­تر صبر کنم وگرنه ممکن بود من هم حرفی بزنم که بعد از گفتن آن­ها پشیمان شوم.

اما در این گیرودار اتفاق مبارک دیروز در انتخابات شوراها کمی امید را به من برگرداند. حضور بالای مردم در انتخابات دیروز این امید را ایجاد کرد که می­توان دوباره سیاست­ورزی اصلاح­طلبانه را به اوج رساند و آن را به دل لایه­های مختلف جامعه برد اما در عین حال باید واقعی­تر کار کرد. بی­تعارف بگویم کار سیاسی بی­مایه فطیر است. کار سیاسی تشکیلاتی پول می­خواهد و رسانه. دیروز هم به دوستان در مشارکت می­گفتم با عملکردی که صداوسیما دارد نباید بیش از این توقع داشته باشیم. حاکمیت هوشیارتر از دوران پیش از دوم خرداد شده و از امکانات مالی و رسانه­یی خود به­تر از گذشته بهره می­برد. میرحسین موسوی می­دانست چه می­گوید آن­گاه که کاندید شدن­اش برای ریاست جمهوری را منوط به داشتن حداقل یک کانال تلویزیونی کرده بود. من هم بر این اعتقادم که داشتن حداقل یک کانال تلویزیونی وضع ما را در جامعه زیرورو می­کند. همین­طور باید دنبال پشتوانه­ی مالی برای کار سیاسی بود. جواب فحش­ها و اتهامات را دادن و تبیین مواضع­امان در جامعه کادر و نیروی ثابت می­خواهد با توان بالا. راه­اندازی جدی تشکیلات می­خواهد و هزار نیاز دیگر که جز با داشتن منابع مالی درست و حسابی شدنی نیستند. خلاصه این­که حریف قدرتر از قبل شده و خلق دوم خردادی دیگر علاوه بر همه­ی آن چیزهایی که بزرگان و روشن­فکران می­گویند و کسی هم رد نمی­کند، به پول و رسانه احتیاج دارد. این حرف را دوستانی که علاوه بر نظریه­پردازی، آستین بالا زده­اند و کار سیاسی کرده­اند می­فهمند. 

در خاتمه دلم می­خواهد به همه­ی ­دوستانی که در این مدت در ستادهای ائتلاف زحمت کشیدند خسته نباشید عرض کنم و اظهار امیدواری کنم که آرای واقعی مردم اعلام شود تا پیروزی نسبی اصلاح­طلبان را با هم جشن بگیریم. همه­ی ما دیروز در حوزه­های مختلف آرای بالای مردم به اصلاح­طلبان را دیدیم (البته لیست قالیباف هم اوضاع خوبی داشت برخلاف لیست حامیان دولت)و هر نتیجه­یی غیر از این اعلام شود شوخی است. شوخی­یی که دی­شب وقتی هنوز صندوق­ها جمع­آوری نشده بود شروع شد و اقتدارگرایان در اس ام اس های متعدداشان اعلام پیروز می­کردند. حالاهم اگر نتایج مشابه اس ام اس ها شد باید دنبال راهی دیگر غیر از انتخابات باشیم. چه اگر انتخابات نیمه آزاد سالم هم نباشد دیگر دلیلی برای شرکت در هیچ نمایشی نیست. این را که دیگر همه قبول داریم؟

انتخابات 24 آذر شاید آزمون فیصله­بخشی برای ما و اقتدارگرایان باشد.

اين روزها در و ديوار شهر حرف ندارد. فقط كافي است كمي ذوق داشته باشيد تا يك دل سير بخنديد به اين پوسترهاي كانديداها. ژست‌ها، لب‌خندهاي ژوكوندي، نگاه‌هاي دوخته شده به دوردست‌، شعارهاي خوش‌مزه، به خصوص اين‌هايي كه ناشناخته و منفرد وارد شده‌اند و گاهي در چهره‌ي برخي از آن‌ها اميد خوش‌حال‌انگيزناك‌وشي ديده مي‌شود توپ، نحوه‌ي چسباندن آن‌ها روي پوسترهاي ديگران و خيلي ظرايف ديگر كه ميل عجيبي به پياده‌روي در آدم ايجاد مي‌كند.

خلاصه اين روزهاي دل‌نشين را مفت از دست ندهيد و استفاده كنيد. فقط نامردي نكنيد و كار به كار اين طرح كفتربازي ما نداشته باشيد. هدف ما جمع‌آوري آراي حوالي مولوي است كه پاتوق كفتربازهاست. البته منصفانه اين است كه طرح خوبي را دوستان تدارك ديدند٬ همين طور شعار "تهران٬ شهرايراني".

سایت سید شهاب­الدین طباطبایی، کاندیدای جوانان اصلاح­طلب و از اعضای لیست ائتلاف امروز راه­اندازی شد.

شهاب از سابقه­ی NGOیی خوبی برخوردار است و گاهی در مطبوعات هم قلم می­زند، سوابق بیشترش هم بماند برای بعد. اما مهم­ترین حسنی که شهاب دارد عضویت­اش در جبهه مشارکت و رفاقت­اش با من است.

شهاب آدم خوش­فکری است که نگاه جوان و ریسک­پذیرش به درد شورا می­خورد. ضمن این­که عضو لیست ائتلاف است و قول داده که نگرش اصلاح­طلبی پیشرو را در شورای شهر نماینده­گی کند. دیگر چه می­خواهید؟ رای به لیست ائتلاف و شهاب را فراموش نکنید.

رسيدن به ليست ائتلافي از سوي اصلاح‌طلبان با اين‌كه خيلي مطلوب هيچ‌كس نمي‌تواند باشد - كه اين خاصيت ليست‌هاي ائتلافي است – با اين حال كار خوبي بود كه با همه‌ي سختي‌هاي آن نهايي شد.

واقعيت آن است كه تحولات يكي دو سال اخير در صحنه‌ي سياسي كشور سطح مطالبات همه‌ي اصلاح‌طلبان را كمابيش كاهش داده تا آن‌جا كه عقلانيت سياسي، آن‌ها را كنار هم بنشاند. در اين اوضاع و احوال بسياري از كساني چون خودم كه همواره بر طبل جدا كردن خرج خود از ساير گروه‌هاي اصلاح‌طلب محافظه‌كارتر مي‌كوبيديم از شنيدن خبر اين ائتلاف يا به قول اعتماد ملي‌ها "تفاهم" خوش‌حال شديم.

در دو سه سال اخير اقتدارگرايان از خطاهاي تحليلي اصلاح‌طلبان استفاده كردند و مختصر اهرم‌هاي قدرت را هم از دستمان گرفتند تا در بدمستي قدرت با كشور چنين كنند كه مي‌بينيم؛ اما حالا فرصتي فراهم شده تا كمي جبران مافات كنيم. من به شخصه هيچ تغييري در سطح آمال و آرزوهاي سياسي‌ام پديد نيامده و همان‌طور كه همان پارسال هم بخشي و نه تمام مطالبات‌ام را در حمايت از دكتر معين دنبال مي‌كردم، امسال بر مبناي واقعيت‌ها باز هم آن‌ها را به مراتب تعديل‌تر مي‌كنم تا به قدر اندك خود سهمي در كوتاه كردن دست اقتدارگرايان از بخشي از اهرم‌هاي قدرت داشته باشم. سابقه‌يي كه جريان حاكم در اين يكي دو سال از خود به يادگار گذاشت، بار ديگر مرا به راي "نه" بازگردانده است. تا زماني ديگر كه دوباره مواضع اثباتي‌تر و ايجابي‌تر را امكان طرح و به راي گذاشتن پيش آيد و انگيزه‌ي "گامي ديگر به سوي دموكراسي"، بيش از انگيزه‌هايم در "ممانعت از پيروزي بنيادگرايان" شود، خود را با مطالباتي كم‌تر راضي نگه مي‌دارم تا بعد. اما به طور قطع من و امثال من فكر نمي‌كنيم كه آرمان بلند آزادي و دموكراسي پروسه‌اي است كه بايد چند صد سال به انتظارش نشست، چه مي‌توانست پروژه باشد و ما خودمان هم اهمال كرديم. اما هنوز دير نشده و دوباره فرصت‌ها را خلق خواهيم كرد و ايمان دارم كه با انباشت تجربه‌ و عقلانيت بيش‌تري كه پيدا كرده‌ايم و شاهد مدعايش رسيدن به ليست ائتلافي شوراهاست، اين بار كم‌تر فرصت‌سوزي خواهيم كرد.

دست از طلب ندارم تا كام من برآيد                يا تن رسد به جانان يا جان زتن درآيد

گاهي مي‌شود كه استيصال همه‌ي وجود آدم را مي‌گيرد. سر دوراهي‌يي قرار مي‌گيري و درنهايت يك راه را برمي‌گزيني. اگر زمان صحت انتخاب‌ات را نشان داد كه هيچ، وگرنه ممكن است اسير خودخوري شوي و به آن انتخاب‌ات تف و لعنت بفرستي بي‌آن‌كه حاصلي داشته باشد.

چندي پيش مانده بودم بين رفتاري مدرن از جنس "تو كار مردم فضولي نكن، به تو چه؟" و رفتاري سنتي كه " همه چي به من مربوطه". در نهايت مدرن رفتار كردم. البته نه اين‌كه انتخاب خودم رفتار مدرن باشه، بلكه به خرد جمعي جمعي بي‌خرد عمل كردم. خلاصه جمع دو عمل مدرن يعني فضولي نكردن و خرد جمعي را وقع نهادن، نتيجه‌اش برايم شده عذاب وجدان و خودخوري ،در حالي‌كه با كمي رفتار سنتي شايد حالا دنيا حداقل براي خودم اين‌قدر زشت نمي‌شد. گاهي لازم است آدم بر برخي قواعد استثنا بزند. گاهي لازم است كمي با اجتهاد خود و خلاف تصميم جمعي عمل كرد. گاهي لازم است محكم تو گوش كسي زد و گوش كس ديگري را به نرمي گرفت و كشيد. گاهي بايد سنتي رفتار كرد.

جشنواره­ی IQها که در دولت نهم یک سال و نیم است هنرنمایی می­کنند، در آخرین چشمه­ی خود فوتبال کشور را به ورطه­ی تحریم کشاندند. نمی­دانم این دفعه چه دارند که بگویند. احتمالن توهم برشان داشته که فیفا هم از تاریخ 3تیر 84 مایملک­اشان شده و می­توانند معامله­ای که با کشور کرده­اند را آن­جا هم پیش برند یا آن­که بلاتر و بن­همام هم در حال احمدی نژاد شدن­اند یا تحت تاثیر هاله­ی نور آقا هستند.